اسکار پوستی؛ انواع، علائم، درمان

 اسکار پوستی؛ انواع، علائم، درمان

اسکار نشانه حفاظت طبیعی پوست در برابر شرایط نامناسب بیرون است. وقتی بافت سلول آسیب می‌بیند، مناطق مجاور پوست برای التیام آسیب دست به کار می‌شوند. سلول‌های تخصصی برای اتصال مجدد بافت، دسته‌های بافت همبند فیبری ساخته شده از کلاژن را تولید می‌کنند. این دسته از الیاف مایل به سفید که نسبتاً غیرارتجاعی هستند، پس از اتمام روند بهبودی، به صورت اسکار در سطح پوست ظاهر می‌شوند.

هرچه آسیب بافتی عمیق‌تر باشد، احتمال ایجاد اسکار بیشتر خواهد بود. در طی روند بهبودی، پوست، یک پوسته ایجاد می‌کند که از زخم در برابر میکروب محافظت کند. هنگامی که زخم بهبود می‌یابد، پوسته خشک می‌شود و می‌افتد.

اسکار پوستی-خانومی

انواع زخم‌های پوستی و علائم آن‌ها

اسکارها می‌توانند انواع مختلفی داشته باشند، اما به طور کلی به سه دسته تقسیم می‌شوند:

اسکار آتروفیک

زخم‌های فرورفته که ظاهر شکاف مانندی دارند. پوست ظاهری جمع شده و چروکیده دارد. این اسکارها غالباً به صورت آکنه قندیلی، مربعی و چرخشی هستند و براثر آبله مرغان یا واکسیناسیون به وجود می‌آیند. در ادامه با انواع اسکار آکنه‌ها در این دسته اسکار و علائم آن آشنا می‌شوید.

  • اسکار آکنه واگنی (باکسکار):
    جای زخم‌های آکنه واگنی، فرورفتگی گرد یا بیضی شکلی هستند که دهانه‌ی آن‌ها از آکنه قندیلی عریض‌تر است و به پوست شکلی سوراخ سوراخ و ناهموار می‌دهد. اگه عمق این اسکارها کم باشد به درمان به خوبی پاسخ می‌دهد، اما از بین بردن جای زخم‌های عمیق سخت‌تر است.
  • اسکار آکنه قندیلی (آیس پیک):
    اسکار قندیلی به دلیل باریک بودن آن و عمقی که تا لایه میانی پوست ادامه دارد، شدیدتر از اسکارهای بوکسکار، آتروفیک و انواع دیگر است. اگرچه ممکن است درمان‌های حرفه‌ای به طور کامل این اسکارها را از بین نبرند، اما کمک می‌کنند ظاهر و بافت پوستتان بهبود چشمگیری پیدا کند.
  • اسکار آکنه چرخشی (رولینگ):
    با تشکیل فیبر بین پوست و بافت زیر آن رشته اپی‌درم به پایین کشیده می‌شود و باعث می‌شود روپوست در آن مناطق پایین‌تر از قسمت‌های دیگر پوست به نظر برسد. آکنه چرخشی ظاهری فرورفته و موجی شکل دارد. در این نوع اسکار برعکس اسکار واگنی مرزهای آن مشخص نیست و ممکن است ناحیه وسیعی از پوست به صورت ناهموار و موج مانند به نظر برسد.

اسکار پوستی-خانومی

اسکار هایپرتروفیک

اسکار حالتی است که به بافت پوست اضافه می‌شود. این زخم‌ها در ابتدا قرمز و برجسته اند اما با گذشت زمان، کم‌رنگ‌تر و صاف می‌شود. این نوع اسکار در اثر تولید بیش از حد کلاژن در محل زخم ایجاد می‌شود. وقتی زخم طبیعی بهبود می‌یابد، بدن فیبرهای کلاژن جدیدی تولید می‌کند که سرعت تجزیه کلاژن قدیمی را متعادل می‌کند. جای زخم هایپرتروفیک قرمز و ضخیم است و ممکن است خارش یا درد داشته باشد. آن‌ها از مرز زخم اصلی فراتر نمی‌روند، اما ممکن است تا شش ماه همچنان ضخیم باقی بمانند. جای زخم هایپرتروفیک معمولاً طی یک یا دو سال بهبود می‌یابد.

اسکار پوستی-خانومی

اسکار کلوئیدی

وقتی پوست آسیب می‌بیند، بافت فیبری بر روی زخم ایجاد می‌شود تا آسیب را ترمیم و از آن محافظت کند. در برخی موارد، بافت اسکار اضافی رشد می‌کند و رشد صاف و سختی به نام کلوئید را تشکیل می‌دهد.

کلوئیدها می‌توانند بسیار بزرگ‌تر از زخم اصلی باشند. آن‌ها معمولاً در سینه، شانه‌ها، لاله گوش و گونه‌ها دیده می‌شوند. با این حال، کلوئیدها می‌توانند روی هر قسمت از پوست بدن تأثیر بگذارند. گرچه کلوئیدها برای سلامتی مضر نیستند، اما ممکن است به زیبایی پوست خدشه وارد کنند.

کلوئید به شکل توده‌ای گوشتی به رنگ صورتی و قرمز بوجود می‌آید و آن ناحیه از پوست برآمده و برجسته است. این ناحیه با گذشت زمان بزرگ‌تر می‍شود گرچه ممکن است اسکارهای کلوئیدی خارش داشته باشند، اما معمولاً برای سلامتی مضر نیستند.

اسکار کلوئیدی می‌تواند در مناطق وسیعی از بدن ایجاد شود، اما این به طور کلی به ندرت این اسکار تشکیل می‌شود.

تفاوت اسکار کلوئید با هایپرتروفیک چیست؟

اگرچه جای زخم هایپرتروفیک با کلوئیدها در برخی خصوصیات به هم شباهت دارند، اما نباید آن‌ها را باهم اشتباه گرفت. اسکارهای کلوئید در اثر تشکیل بافت همبند برای بهبود آسیب ایجاد می‌شوند. این‌ نوع اسکارها جای زخم‌های مسطحی هستند که می‌توانند از رنگ صورتی تا قهوه‌ای متغیر باشند.

برخلاف کلوئیدها، اسکارهای هایپرتروفیک کوچک‌تر هستند و با گذشت زمان خود به خود برطرف می‌شوند. هایپرتروفیک به طور مساوی در بین جنسیت‌ها و قومیت‌ها رخ می‌دهد و معمولاً در اثر انواع مختلف آسیب‌های فیزیکی یا شیمیایی ایجاد می‌شود. در ابتدا، اسکار هیپرتروفیک تازه ممکن است خارش داشته باشد و درد بکند، اما با بهبود پوست علائم فروکش می‌کند.

درمان هایپرتروفیک

  • پد سیلیکون:
    از سیلیکون در درمان زخم هایپرتروفیک استفاده می‌شود. این روش درمانی بهتر است در همان مراحل اولیه ایجاد اسکار استفاده شود. سیلیکون با مرطوب نگه داشتن اسکار  باعث افزایش هیدراتاسیون می‌شود و می‌تواند از تشکیل یک اسکار هایپرتروفیک بدتر جلوگیری کند.
  • پانسمان فشار:
    این روش درمانی با استفاده از فشرده‌سازی روی زخم کار می‌کند. اغلب از آن برای درمان سوختگی استفاده می‌شود. اگر زخم‌ها بیش از ۱۰ تا ۱۴ روز طول کشیدند تا درمان بشوند، درمان با پانسمان فشاری گزینه مناسبی برای درمان است. استفاده از پانسمان‌های الاستیک فشار قوی می‌تواند شکل زخم هایپرتروفیک را بین ۶۰ تا ۸۵ درصد کاهش دهد.
    پانسمان های تحت فشار با محدود کردن خون، اکسیژن و مواد مغذی به زخم، باعث کاهش میزان تولید کلاژن می‌شود.
  • تزریق کورتیزون:
    تزریق کورتیزون یا استروئید خط اول درمان کلوئیدها است. همچنین می‌توان از آن‌ها برای درمان جای زخم هایپرتروفیک نیز استفاده کرد. بین ۵۰ تا ۱۰۰ درصد افراد پس از تزریق کورتیزون متوجه بهبودی می‌شوند و اغلب جای زخم هایپرتروفیک پس از این درمان کاملاً محو می‌شود. با این حال، میزان عود نیز بین ۹ تا ۵۰ درصد وجود دارد. عوارض جانبی می‌تواند شامل تیره شدن پوست ناحیه تحت درمان و اطراف آن باشد.
  • عمل جراحی:
    زخم هایپرتروفیک در ۳ تا ۶ ماه اول اندازه خود را افزایش داده و برآمده است و سپس شروع به خوابیدن روی پوست می‌کند. به همین دلیل، معمولاً نیازی به جراحی نیست. با این حال، اگر اسکارهای هایپرتروفیک به دلیل قرار گرفتن در مفصل مانع حرکت شود، یا باعث ایجاد تنش بیش از حد در بافت اطراف شوند، ممکن است یکی از گزینه‌های مناسب برای درمان جراحی باشد.
  • کرم‌ها و روغن‌ها:
    از روغن‌هایی مثل عصاره پیاز، ژل هپارین و بلئومایسین می‌توانید جهت درمان این نوع اسکار استفاده کنید.

اسکار پوستی-خانومی

درمان اسکار آتروفیک

  • لایه‌برداری شیمیایی:
    لایه‌برداری شیمیایی یک روش درمانی متداول است. روند لایه‌برداری شامل از بین بردن لایه آسیب دیده پوست با استفاده از مواد شیمیایی است. این محلول شیمیایی مخصوص باعث لایه‌برداری پوست شده و در زیر آن یک لایه جدید تولید می‌شود. این بازسازی باعث کاهش ظاهر اسکارهای آتروفیک می‌شود. لایه‌برداری ممکن است روزها تا هفته‌ها طول بکشد تا بهبود یابد. در برخی موارد، پوست شما برای بهبودی کامل به زمان قابل توجهی نیاز دارد.
  • پرکننده‌ها:
    پرکننده‌های بافت نرم یک روش درمانی معمول به ویژه برای ترمیم اسکارهای آتروفیک است. آن‌ها برای مسطح کردن یا بالا بردن جای زخم‌های فرورفته استفاده می‌شوند تا با لایه طبیعی پوست یک‌ سطح شوند. پرکننده‌ها در زیر اسکار تزریق می‌شوند و نتایج تقریباً سریع خود را نشان می‌دهند.
  • میکرونیدلینگ:
    نیدلینگ پوست یا میکرونیدلینگ درمانی روشی است که باعث سوراخ شدن پوست می‌شود تا یک لایه سالم‌تر تولید شود. در روش میکرونیدلینگ یک گروه از سوزن‌های ریز و ظریف را به صورت دورانی روی پوست می‌غلتانند. این سوزن‌ها صدها سوراخ روی پوست ایجاد می‌کنند و باعث تشکیل کلاژن جدید می‌شوند.
    این روش درمانی پوست شما را برای بازسازی و افزایش کلاژن، پروتئینی که برای حفظ خاصیت ارتجاعی و سلامتی پوست لازم است، تحریک می‌کند.
  • زیرسازی:
    یک عمل جراحی است که برای درمان اسکارهای آتروفیک استفاده می‌شود. این عمل اغلب در کنار روش‌های درمانی از جمله میکرونیدلینگ و لایه‌برداری شیمیایی ترکیب می‌شود تا بهترین نتیجه را بهتان بدهد.

اسکار پوستی-خانومی

درمان کلوئید

  • درمان خانگی:
    قبل از هرگونه اقدامات پزشکی، سعی کنید درمان‌های خانگی را امتحان کنید. روغن‌های مرطوب‌کننده که به مناسب این کار هستند می‌توانند به کاهش اندازه جای اسکار بدون بدتر کردن آن کمک کنند. در ابتدا، پزشک احتمالاً روش‌های درمانی کم تهاجمی مانند پد سیلیکون، پانسمان فشار یا تزریق را توصیه کنند، به خصوص اگر اسکار کلوئید نسبتاً جدید باشد. این روش‎های درمانی برای اینکه موثر باشند نیاز به استفاده مکرر و دقیق دارند که حداقل سه ماه طول می‌کشد تا اثر خود را نشان دهد.
  • جراحی کلوئید:
    جراحی شاید موثرترین نوع جراحی برای کلوئیدهای قدیمی و گسترده باشد. این فرآیند که کرایوتراپی نیز نامیده می‌شود، اساساً با انجماد کلوئید توسط نیتروژن مایع کار می‌کند. همچنین ممکن است پزشک برای کاهش التهاب و کاهش خطر بازگشت کلوئید، تزریق کورتون را بعد از جراحی توصیه کند. با این حال ممکن است احتمال برگشت اسکار کلوئید پس از جراحی زیاد باشد.
  • لیزردرمانی کلوئیدها:
    برای انواع خاصی از اسکارها (از جمله برخی کلوئیدها)، پزشک ممکن است لیزردرمانی را توصیه کند. این روش برای ایجاد ظاهری نرم و صاف‌تر، سطح کلوئید و پوست اطراف آن را با پرتوهای زیاد نور دوباره ایجاد می‌کند. با این حال، این خطر وجود دارد که لیزردرمانی با افزایش زخم و قرمزی باعث بدتر شدن کلوئیدها شود. در حالی که این عوارض جانبی گاهی بهتر از جای زخم اصلی است، اما شما هنوز هم ممکن است نوعی زخم داشته باشید.

اسکار سوختگی

سوختگی می‌تواند هنگامی اتفاق بی‌افتد که پوست شخص با شی بسیار داغی تماس پیدا کند، با آب جوش سوزانده شود یا بیش از حد در معرض آفتاب قرار گرفته باشد. اسکار‌های سوختگی بسته به میزان آسیب پوست می‌تواند بزرگ یا کوچک باشد. شدت سوختگی مشخص خواهد کرد که آیا این زخم‌ها کمرنگ می‌شوند یا برای همیشه قابل مشاهده هستند.

سوختگی ها بسته به میزانی از سطح پوست که تحت تأثیر قرار می‌گیرند طبقه‌بندی می‌شوند:

  • سوختگی‌های درجه یک:
    به لایه خارجی پوست (اپیدرم) آسیب می‌رساند و باعث التهاب، قرمزی و درد می‌شود. این سوختگی معمولاً در طی ۶ روز بدون ایجاد زخم در پوست بهبود می‌یابد.
  • سوختگی‌های درجه دو:
     هم اپیدرم و هم لایه زیر پوست (درم) را تحت تأثیر قرار می‌دهند. علاوه بر درد و قرمزی، افرادی که دچار سوختگی درجه دو هستند ممکن است تاول بزنند. بهبود این سوختگی‌ها ممکن است ۲ تا ۳ هفته طول بکشد و احتمال زخم شدن آن‌ها بیشتر است.
  • سوختگی‌های درجه سه:
     شدیدترین نوع سوختگی هستند. آن‌ها به دو لایه زیرین پوست آسیب می‌رسانند اما ممکن است به استخوان‌ها و تاندون‌ها نیز آسیب برسانند و می‌توانند انتهای عصب را تحت تأثیر قرار دهند. بهبود این نوع سوختگی‌ها مدت زیادی طول می‌کشد و احتمال دارد جای زخم تا همیشه باقی بماند.

اسکارهای ناشی از سوختگی‌های درجه دو و سوم بر اساس شکل ظاهری و تأثیر آن‌ها بر روی پوست به دو دسته تقسیم می‌شوند:

اسکار هایپرتروفیک ممکن است قرمز یا بنفش به نظر برسد و از سطح پوست بالاتر باشد. ممکن است احساس گرما کنند و دچار خارش شوند.

اسکارهای انقباضی باعث سفت شدن پوست، عضلات و تاندون‌ها شده و حرکت طبیعی پوست را محدود می کند.

درمان اسکار سوختگی

درمان سریع و مراقبت صحیح از زخم اغلب بهترین راه برای جلوگیری یا به حداقل رساندن زخم‌ها است.

بسیاری از زخم‌ها با گذشت زمان از بین می‌روند. با این حال، اسکارهای کلوئیدی اغلب به خودی خود از بین نمی‌روند و ممکن است نیاز به درمان داشته باشند.

  • استفاده از ژل سیلیکون:
     تحقیقات نشان می‌دهد که این روش می‌تواند به کاهش اندازه، سفتی و قرمزی اسکار سوختگی کمک کند.
  • محافظت از سوختگی در برابر آفتاب:
     اشعه ماوراء بنفش باعث می‌شود جای زخم تیره شود و بیشتر به چشم بیاید. توصیه می‌شود روی سوختگی را با لباس بپوشانید یا ضد آفتاب SPF 30 یا بالاتر استفاده کنید.
  • گزینه‌های درمانی پزشکی برای سوختگی:
    تزریق استروئید: درد را کاهش می‌دهد و باعث کاهش اندازه سوختگی و سایر اسکارها می‌شود.
    لیزردرمانی: که می‌تواند قرمزی، درد و سختی زخم‌های کلیوئید و سایر زخم‌ها را کاهش دهد.

در حالی که این روش‌های درمانی می‌توانند به کاهش جای اسکار کمک کنند، اما به طور کامل آن‌ را از بین نمی‌برد و بهبود آن می‌تواند زمان‌بر باشد.

از استفاده از کرم‌های حاوی ویتامین A یا ویتامین E روی زخم‌ها خودداری کنید، زیرا این امر باعث می‌شود تا بیشتر مورد توجه قرار گیرند. با این حال، مرطوب نگه داشتن پوست مهم است.

اسکار پوست-خانومی

درمان آکنه

  • داروهای موضعی

داروهای موضعی شامل لوسیون‌ها و ژل‌هایی هستند که روی پوست خود استفاده می‌کنید. به طور معمول می‌توانید صبح و قبل از خواب بعد از شستن صورت، یک لایه از این مواد را روی پوست خود بزنید. برخی از آن‌ها بدون نسخه پزشک در دسترس هستند و برخی دیگر نیاز به نسخه پزشک دارند.

داروهای خوراکی

  • آنتی بیوتیک‌ها:
    پزشک ممکن است قرص آنتی بیوتیک مانند تتراسایکلین تجویز کند. تتراسایکلین به مبارزه با باکتری‌ها و عفونت از داخل کمک کند. وقتی ژل و کرم به تنهایی شرایط شما را بهبود نمی‌بخشد، آنتی بیوتیک‌ها معمولاً همراه با داروهای موضعی استفاده می‌شوند.
  • قرص‌های جلوگیری از بارداری(LSD):
    با مصرف این نوع قرص‌ها سطح هورمون بدن تنظیم می‌شود و به بهبود آکنه کمک می‌کند. اما در دوران بارداری نباید از قرص‌ها استفاده کنید.
  • ایزوترتینوئین:
    ایزوترتینوئین یک داروی قوی در خانواده رتینوئید است. اندازه غدد چربی را کاهش می‌دهد تا چربی کمتری تولید کنند. همچنین به تنظیم گردش مواد در سلول‌های پوستی کمک می‌کند تا سلول‌ها بتوانند باکتری‌ها و چربی اضافی منافذ پوست را به گردش در بیاورند. ایزوترتینوئین بیشتر برای افرادی که آکنه کیستیک شدید دارند توصیه می‌شود. هنگامی که سایر داروهای آکنه موثر واقع نشده‌اند، ممکن است پزشک آن را تجویز کند. با این حال‌، عوارض جانبی ممکن است شدید باشد‌ بنابراین برای همه مناسب نیست.

روش‌های پزشکی درمان آکنه

  • تخلیه مواد:
    در حین تخلیه و استخراج مواد، پزشک کیست‌های بزرگی را که در زیر پوست شما ایجاد می‌شوند به صورت دستی تخلیه می‌کند. آن‌ها مایعات، آلودگی‌ها، چرک‌ها و پوست مرده داخل کیست را از بین می‌برند تا عفونت و التهاب را کاهش دهند. پزشک ممکن است آنتی بیوتیک یا استروئید به کیست تزریق کند تا بهبودی را تسریع کرده و خطر زخم را کاهش دهد.
  • لیزردرمانی:
    لیزردرمانی همچنین ممکن است به بهبود اسکار آکنه کمک کند. نور لیزر به کاهش میزان باکتری‌های پوست که باعث ایجاد آکنه می‌شوند، کمک می‌کند.
  • لایه‌برداری و میکرودرم ابریژن:
    در این روش لایه بالایی پوست از بین می‌رود. در این فرآیند، جوش‌های سرسفید و سرسیاه نیز برداشته می‌شوند.
  • سابسیژن:
    این روش برای درمان اسکار آکنه چرخشی به کار می‌رود. در این روش، پزشک یک سوزن را به زیر پوست قرار می‌دهد و به چند جهت حرکت می‌کند تا لایه بالایی پوست از بافت اسکار جدا شود.
  • پانچ صورت:
    پانچ صورت بهترین روش درمانی برای اسکار آکنه قندیلی است. در این روش اسکار را بیرون می‌آورند و پوستی که معمولا از پوست پشت گوش است را جایگزین می‌کنند و پیوند می‌دهند. این روش تضمین می‌کند که آکنه‌های قندیلی پر شوند. نکته منفی این  روش آن است که برای یک نقطه از اسکار به چندین بار پانچ کردن نیاز است.

 

ارسال این مطلب به:

mohammad.javani89@gmail.com

0 Reviews

مطالب مرتبط